Połczyn-Zdrój

Jak podaje Maske w swojej monografii Połczyna, w herbie miasta były pierwotnie trzy krzewy winorośli ze zwisającymi winnymi gronami. Jest to nawiązanie do winnic, które na południe od zamku, na stokach doliny rzeczki Wogry, założył prawdopodobnie Hasso von Wedel, zwany Czerwonym, na wzór słynnych winnic katedralnych w jego rodzinnym mieście Soldin.

Od siebie dodajmy, że 2,2 kilometry na południowy-zachód od rynku, położone jest charakterystyczne w krajobrazie wzniesienie o łagodnych zboczach, zwane Trzy Garby (138,5 m nad poziomem morza). Można domniemać, że właśnie na stokach tego wzniesienia znajdowały się wzmiankowane winnice - stąd też na tarczy herbowej trzy krzewy winorośli na trzech, pagórkach.


Po przejęciu władztwa nad miastem od Wedlów - podaje w dalszym ciągu Haske - prawdopodobnie jesienią 1374 roku, Kurt von Manteuffel złączył dotychczasowy herb miasta ze swoim herbem rodowym. Na  pie­częci miejskiej z 16. stulecia widnieje nowy herb z napisem: "Sigillum Oppidi Poltzin". Na szczególną uwagą zasługuje również herb znajdujący się na ścianie w rynku oraz drugi na obelisku przy szkole im. Mickiewicza przy ul. Grunwaldzkiej. Pierwszy z nich, barwny relief wykazujący znamiona secesji, powstał na przełomie stuleci. Na tarczy herbowej spoczywa korona z pięcioma fleuronami (sterczynami o kształcie roś­linnym),  po obu bokach dęby w których splecionych korzeniach napis: "Połczyn-Zdrój” - wcześniej najprawdopodobniej w języku niemieckim.


Drugi z wymienionych herbów posiada koronę bardziej zdobną niż pierwszy, unoszącą się nad tarczą. Fleurony mają wyraźnie wykształcone liście, a na obręczy widnieją półkuliste i romboidalne kaboszony. Z prawej strony i z lewej oraz u dołu i u góry, labry roś­linne. Taki sam herb widzimy również nad wejściem do budynku przy ul. Kruczej 4.

Występujące w herbie miasta godło rodu Manteufflów widoczne jest m.in. na płycie nagrobnej zmarłego w 1544 roku biskupa Erazma von Manteuffel, w kościele pod wezwaniem NMP, oraz na siedzibie Manteufflów w Kołaczu. Przedstawiony w niniejszym opracowaniu herb wielki miasta, oparty został na historycznej tradycji i zestawiony z elementów występu­jących w znanych i opisanych powyżej wyobrażeniach herbów. I tak: herb podstawowy pozostał bez zmian. Korona na tarczy herbowej wzmiankowana jest przez Siebmachera i Huppa oraz znana z pieczęci i her­bów z rynku i przy szkole. Labry widzimy na pieczęci i na herbie przy szkole. Dęby jako trzymacze przedstawione są na herbie w rynku. Dewiza nawiązuje kompozycyjnie do napisu na herbie w rynku, a jej treść: "Salus publica suprema lex”- oznacza: dobro publiczne najwyższym prawem.

Herb podstawowy

Tarcza herbowa dwudzielna w słup. Po stronie prawej (heraldycznie), w polu srebrnym pas czerwony. Po stronie lewej, w polu srebrnym, na trzech zielonych wzgórkach, trzy krzewy winorośli zielone z winnymi gronami niebieskimi, wsparte na tyczkach złotych.



Herb wielki

Herb podstawowy jak w opisie powyżej. Na tarczy  spoczywa  korona złota z pięcioma fleuronami. Labry po stronie prawej czerwone podbite srebrem, po stronie lewej niebieskie podbite srebrem. Po obu stronach - jako trzymacze - dwa wiekowe dęby. Poniżej tarczy złota wstęga z dewizą: „ Salus publica suprema lex”.



Flaga miasta

Barwy flagi miejskiej nawiązują do barw na tarczy herbowej - czerwona i srebrna oraz niebieska i srebrna. Takie też są barwy labrów: czerwone podbite srebrem oraz niebieskie podbite srebrem. Flaga podzielona jest w słup i w pas na cztery równej wielkości prostokątne pola. W polu 1 i 4, barwa -biała, romb w pas czerwony. W polu 2 i 3, barwa niebieska.


Uwaga: Wszystkie barwy powinny być pełne i czyste. Stosunek boków płatu: wysokość do długości jak 3:5.